Bakit kailangang makisabay sa agos ng luha at dugo kung kaya nating isagwan ang ating bangka patungo sa direksyong mayroong puso at determinasyon na pawiin ang pang-aapi at tapusin ang walang habas na pagkitil sa buhay? Oo, mundo ay puno ng karahasan ng ating dinatnan. Oo, tayo ay mga anak ng nagpapatuloy na pakikibaka para sa tunay na kalayaan ngunit hanggang doon na lamang ba iyon? Kuntento sa mga nangyayaring papatay sa ating ng hindi natin nalalaman. Sasabay ka na lamang ba sa agos ng mga pangyayaring nagsasamantala ang gumawa?

Gumising ka mula sa iyong mahimbing na pagkakatulog at magandang panaginip dahil lalamunin ka nito hanggang sa tuluyan ka ng ibaon sa lupa ng kamangmangan. Alam natin kung ano ang tama at mali ngunit hindi tayo nakikiisa sa tama kaya lalong nagbubunyi ang mali.

May isang malaking batong nakaharang sa ating inaagusang ilog. Ililiko mo ba ang iyong bangka o babanggain mo ang batong ito? Marami naman tayo? Kayang kaya nating sirain ang batong puno lamang ng mababahong hangin. Ano ba ang kinakatakot mo?

Bakit kailangang magparalisa sa takot mula sa mga pangyayaring kamuhi-muhi at kasuka-suka kung kaya naman nating itransporma ang takot sa galit ng mag-alab ang pusong palaban? Kahit sino ay may magagawa para tumakas sa kulungang siya lamang din ang lumikha. Pwede kang umiyak kung sadyang nahihirapan ka at masyadong mabigat ang iyong nararamdaman ngunit huwag mong hayaang pangibabawan ka ng emosyong ito. Kasabay ng luhaay repleksyon mula sa mga bagay at pangyayaring pinagdaanan. Kasabay ng kahinaang ito ay aral at determinasyon na tupdin ang mga gawain ng may kaliksihan at tanaw na pag-unlad.

Ano nga iyon?

“Ang pinakamahirap na kalaban ay ang sarili. Kung ang sarili ang kaaway, walang mangyayari.”

Pumasok ito sa isip ko matapos kong makita ang mga larawan at mabasa ang mga artikulo sa dyaryong Pinoy Weekly Vol. 8, Disyembre 2009. Isang espesyal na isyu na tumalakay sa paglahok ng mga progresibong organisasyon sa eleksyon. Isang espesyal na isyu na tumalakay sa naganap na Ampatuan Massacre. Naiyak nga ako ng makita ko ang mga larawan ng sama samang pagkilos ng mga progresibo at radikal na grupo at indibidwal. Isang larawan ng pagkakaisa tungo sa tunay at makabuluhang pagbabago. Isang larawan ng patuloy na paghingi ng hustisya at pagkundena sa lahat ng karahasan at kababuyan ng gobyerno.

Hindi siguro dahil sa naantig ako, siguro ay saya iyon kaya ako naiyak. Sa araw-araw na pagkilos ko at paggampan ng gawain, parang laging FIRST TIME. Hindi ko alam kung bakit ganoon pero alam kong kung bakit ako’y tuwang tuwa e dahil sa ako’y nagmamahal.

Kahit ako ay natatawa dahil hindi ko alam kung paano ko nasulat ‘to, sa kabilang banda, natutuwa ako dahil nakapagsulat ako ng ganito. Nakakagaan kasi ng loob at pakiramdam. (Ewan ko sa’yo pero ako, ok talaga ito. Apir!) Nakakakalma ng utak kaya parang ang gaan talaga ng pakiramdam ko at ramdam kong nakakapag-isip ako ng maayos ng walang ano mang gumagambala sa akin.

Okey na okey ito sa akin. Maraming apir!

Sulong lang!

Serve the people heart and soul!

I saw your past and present
Singing the songs of freedom
Together in my dreams with guitars
Singing the songs of wars
Singing the songs behind the bars

I remember my dream last night
It was you with your past
I wish to go back to the start
To try to create your loved art
To try to mend my broken heart.

I saw my eyes in my dreams
Staring at your past and present
Why were they together, i asked
Singing freedom until the dusk
Hiding what needs to be unmasked.

I heard my voice screaming
Your name in the moor alone
Why do you have to leave me behind?
Why do you have to be so unkind?
Why do you have to leave me blind?

I saw myself dreaming of you
Staring at your past and present
My dreams continue to haunt me
O please, open my eyes to see
O please, you know I love thee.

It was personal ’cause I really had a dream with this guy that I used to like. His past look and present – they were together really. The rest was pure imagination. Enjoy.

Aside from the fact that PUP is known for its 12 pesos per unit Tuition Fee, the university is also known for its militant orientation and tradition. Since 1904, generations of students fight for quality and free education through arousing, organizing and mobilizing of students, teachers and other sectors in school. Let’s always remember that a student’s fight is a teacher’s fight and so on. Inside the campus, everyone is part of a big family we call the PUP Community. Inside the campus premises, we are students but we should not separate ourselves from the society we belong. Outside the school, we are members of the society that is why should also remember that students’ issue is not far from the issues concerning artisans, workers and farmers.

Before the semester ended, the students were surprised by the news that there will be a 200 pesos Tuition Fee Increase. There were confusions. The first unfounded information was that the Tuition Fee Increase would cover all the year levels then another tittle-tattle came out. Only the incoming freshmen are affected until it was cleared by the PUP Administration that the ones who will be affected are the students who are going to take laboratory intensive courses. Yes, it’s a good news for the current students of PUP but it doesn’t mean that the continued commercialization in the university would only be shouldered by the incoming freshmen. Commercialization leads to Privatization of a university and PUP is not safe. If the 200 pesos Tuition Fee Increase was approved, more anti-student policies would be dined and be approved that would lead to PUP Privatization.

Thousands of dreams may shatter. Thousands of hopes may break. Thousands of rights may be killed. This is something the true Iskolars ng Bayan (Scholars of the Nation) doesn’t want to happen. They started campaigning against the Tuition Fee Increase. The PUP Administration seemed not to care and so “barbaric” acts were done. I remember the thought-provoking statement spoken by a student-leader. “What is more barbaric? Is it the throwing of broken chairs as a symbolic protest that we, students, can’t afford the Tuition Fee Increase or the policy being dined at the Board of Regents meeting that would kill the hopes and rights of students to enter college and to study at Polytechnic University of the Philippines?” This only showed how well and deeply concerned this student leader to the incoming Tuition Fee Increase. It was something to be proud of. To continue, burning of broken chairs was also done. But the worst is yet to come, 5 PUP student leaders were accused of robbery for taking out 13 broken chairs from the University only to show them to Commission on Higher Education. Only to prove that facilities in PUP were not good and comfortable to use declining the quality of both teachers and students to teach and learn. It became a national issue and sympathy from the masses rose up. Protests were done to free the 5 student leaders and to stop the Tuition Fee Increase. Because of this youth movement, the 5 student leaders were freed and a resolution was made that there will be no Tuition Fee Increase.

With all these being said and with all these successes that the Youth movement only have done and deserved, we should not be satisfied and confident with what we have achieved. It’s just the start of another struggle for quality education. One thing for sure is that the government and the PUP Administration would do more of its repressive and anti-student policies. These capitalist-educators would do everything to let the students shoulder all the expenses and fees. Always remember that a simple condemnation of a policy is not enough! Action must be taken!

We should always be vanguards of our own rights. We should always be fighters of our own academic freedom. Be vigilants! Education is a right not a privilege!

NO TO STATE ABANDONMENT ON EDUCATION!

FIGHT FOR HIGHER EDUCATION BUDGET!

http://www.bulatlat.com/main/2010/03/25/pup-students-triumph-over-proposed-tuition-hike/

http://www.bulatlat.com/main/2010/03/31/victorious-pup-students-say-protests-symptom-of-bigger-problem-in-philippine-education/

http://www.facebook.com/pages/SAMASA-PUP/243543296184?v=app_2347471856&ref=ts

http://kabataanpartylist.com/blog/march-29-is-blog-action-day-for-education/

http://www.lawphil.net/consti/cons1987.html

Internal Ang Mapagpasya

Isang bilog na medyo puti ang kulay
Ito raw ay para sa mabuting buhay
Kunin ko ito at kasalana’y malilinis
Sa mabuting landas ako’y hindi lilihis
Isa hanggang sa mga sampu pang yapak
Mayroon ng pulutan, dagdagan pa ng alak
Tandaang internal ang mapagpasya
Ano mang sabihin nyo, di ako maniniwala.

Samahan ng alak itong pulutang bilog
Para sa iyong pagpapanibagong hubog
“Sa isang salita mo lamang ay gagaling na ako”
O, bakit hanggang ngayon may sakit pa rin ako?
Sa panahon ngayon, sa takbo ng kalagayan
Sa sinasabi nyong landas, ako’y di na hahagkan
Huwag mo ako piliting sa inyo ay maniwala
Libo man kayo, internal pa rin ang mapagpasya.

-FAYE RELEASED

PUP 5 FREED!

Sino nga ba ang makakaisip na hahantong sa ganito ang kalagayan naming limang lider-estudyante? Sino nga ba ang may kagustuhan na mailagay kami sa ganitong kalagayan maliban kay Dr. Guevarra at sa kanyang mga tuta? Habang kami ay nasa loob ng MPD, hindi maiiwasang may mga tao na nanghihinayang at nalulungkot lalo na ang aming mga magulang. “Normal ang mag-alala at magalit dahil sila ay magulang.” Given naman yun. Kahit sinong lider-estudyante ang nasa katayuan naming, mag-aalala at mag-aalala ang kanilang mga magulang lalo na at ngayon lamang nila nalaman ang pinaggagawa ng kanilang anak. Ngunit sa huli, ang tanging maibibigay nila ay suporta.

Wala kaming masyadong ginagawa ditto. Natapos na naming basahin ang “Garden Behind Bars: The Diary and Letters of Angie B. Ipong”, isang political detainee na hanggang ngayon ay hindi pa rin nakalalaya, kaya naisip ko na magsulat na lang. Sa totoo lang, kating kati na ang kamay ko na mag-Facebook kaya eto, pinatype ko na lang sa kolektib ko.

Una, kahit kailan ang isang taong patuloy na lumalaban para sa interes ng nakararami, para sa kanyang prinsipyo ay hindi mali. Kung sinasabi ng iba na lintik ang prinsipyong ito, sinasabi na rin nilang lintik ang taong ito at lintik ang Pambansang Demokrasya. Anong prinsipyo ba ang lintik? Hindi ba’t ito yung prinsipyo na hindi naman pinaninindigan? Sino ba ang mas lintik? Hindi ba’t si Dr. Guevarra na hindi man lamang alam kung ano ang responsibilidad niya bilang president at ama ng PUP? Kailan ba nagiging mali ang isang bagay? Ano ba ang mas matimbang? Imahe o Karapatan? Iisipin mo pa rin ba ang imahe ng PUP kahit na karapatan na ang gusting patayin? Ano ba ang bumubuo sa pagkatao ng isang tao? Mawawala ba ang kalahati ng buhay mo kapag hindi ka nakapagtrabaho at masira ang pangalan ng PUP dahil sa lintik na imaheng yan? Saan ba nakilala ang PUP? Hindi ba’t sa militanteng oryentasyon at tradisyon nito? Hindi ba’t sa progresibong paninindigan nito na ano mang bagay na kikitil sa karapatan ng mga estudyante at ibang sector ay hindi hahayaang maipatupad para lamang sa interes ng iilan? Anong imahe ngayon ang sinasabi mo?

Para sa mga magulang, naiintindihan naming ang inyong galit at pag-aalala ngunit sana ay maintindihan nyo rin na indibidwal ang mapagpasya. Simula ng mamulat kami sa ganitong bagay ay namulat at natanggap na rin naming ang mga bagay na posibleng mangyari sa amin. Iniisip naming ang bawat bagay bago naming ito gawin. Huwag nyo rin sanang isipin na hindi naming kayo iniisip. Inaalala naming kayo kasabay ng pag-aalala naming sa nakararami. Kung may tiwala kayo sa mga anak nyo, hindi kayo ganoong mag-aalala. Kung sinabi sa inyo ng anak nyo na huwagk kayong mag-alala, panghawakan nyo ito dahil ang pagtitiwala nyo ay pinanghahawakan din naming para hindi malungkot at hindi mawalan ng lakas. Tandaan nyo rin na maraming sumusuporta sa amin at hindi kami pinababayaan ng mga kasama.

Sa parte ko, may nabunga naming maganda ang pangyayaring ito. Nalinyahan ko ang aking nanay at hindi naman siya kumontra dito. Noong ina at galit talaga siya dahil nagsinungaling ako pero kalaunan ay mas pag-aalala ang tumimbang. Pagkatapos nito, huwag sanang hilingin ng magulang na itigil namin an gaming ginagawa. Kahit anong mangyari, patuloy ang paglaban para sa karapatan. Ngayong ganito ang nangyari sa amin, titigil pa ba kami kung tuluyan nang nahubaran ang mukha ni Dr. Guevarra? Na ang aksyon niyang ito ay isang mukha ng kadesperaduhan at represyon na patunay lamang na tayo ang panalo sa labang ito? Mapangahas kami hindi dahil kami ay mga kabataan lamang. Mapangahas kami dahil nakita namin ang tunay na problema ng lipunan at ang solusyon dito. Mapangahas kami dahil alam naming ang linya naming ay wasto.

Ang prinsipyong ito ay hindi lintik! Ang prinsipyong ito na pinaninindigan naming ay patuloy na isusulong dahil alam naming at alam nating ito ay wasto. Kahit kailan ang paggiit at paglaban para sa karapatan sa ano mang porma at tama at makatarungan. Tuloy lamang ang protesta! Tuloy lamang ang laban! Tuloy lamang ang pakikibaka!

“Hindi tayo titigil hangga’t hindi nagwawagi!”

Serve the people heart and soul!

The Wrath And Fury Of Vanity

“Here comes the Goddess
Hail! Hail! Hail the Goddess!
Hail me! Hail me! Honor me all!
Honor me or you will take your fall.

I wear all the fashion and fad
I drink all the fresh morning blood
I wear them all and you hate me
but you want me ’cause I’m Aphrodite.

“All is vanity” and I am the queen
I am the most loved deadly sin
You love me but you deny my being
Oh mortal, how can you be my King?

This is my era and you belong here
How dare you hate your kind my dear!
Vanity is glory that you should exalt
So don’t hide in your closet and halt!

My muses, they are all perfection
My graces, they dance the immortal motion
Oh mortal, don’t you know they all love me?
Accept who you are so you will be free.

Love me, love me, let me fill your heart
Your mind says no but your heart will start
You’re a man who needs me as his woman
My heart is your heart and that we are one.”

-JT/FLU

Don’t you love Aphrodite?

RE-ELECT KABATAAN PARTYLIST!

Kabataan PartyList is the first and only youth sectoral party in Philippine Congress.

Ito nga ang unang partido ng kabataan sa kongreso ngunit huwag natin isiping iboto ang KPL dahil lamang sa dahilang ito. Mas magandang ito ang tignan natin. Sa loob lamang ng maikling panahon ay nagawa ng KABATAAN PARTYLIST na isulong at patibayin ang mga batayang karapatan hindi lamang ng kabataan, kundi maging karapatan ng ibang sektor sa ating lipunan. Sa loob lamang ng maikling panahon ay napatampok ng KPL ang mga isyung pangkabataan lalo na ang sektor ng edukasyon. Patuloy na sinusulong ng mga progresibong organisasyon ng kabataan kasama ng KPL ang karapatan ng bawat kabataan sa mura at dekalidad na edukasyon na pangunahin namang inaabandona ng gobyernong Arroyo. Ang edukasyon na susi ng kabataan para magtagumpay ay patuloy na ipinagkakait sa atin ng kasalukuyang rehimen. Isang napakasarkastik na pagtugon ito ng administrasyon at isang malinaw na paglabag din sa Article 14, Section 1 ng 1987 Philippine Constitution ang kanilang patuloy na aksyon.

http://kabataanpartylist.com/accomplishments/

Bilang mga estudyante at kabataan, hindi na natin kailangang palawigin at palalimin pa ang kalagayang ito dahil ito naman ay patuloy na lumulutang sa hangin na parang lobong papatayog na tayong mga bata ay patuloy lang din na pinagmamasdan. Oo nga, sa aktwal, maganda at masayang pagmasdan ang lobong nasa kaulapan na babangga na sa dulo ng kalangitan ngunit sa paghahambing, ang pag-aabandona sa sektor ng edukasyon na parang isang lobong  pataas ng pataas sa kalangitan ay isang pangit na larawan. Ang patuloy na pagtaas ng lobong ito ay ang palala at tuluyang pag-aabandona sa sektor ng edukasyon. At tayo bilang mga estudyante at kabataan ay tila masayang pinagmamasdan ang ganitong pangyayari at tanawin. O sige, HINDI BA? Hindi – sa mga radikal at progresibong kabataan dahil sila ang pangunahing lumalaban sa samu’t saring anti-estudyanteng batas at patakaran na hinahain ng sino mang kapitalista edukador. E, ikaw na simpleng estudyante? Tila ikaw ay masaya sa ganitong kalagayan? Pero alam ko hindi rin ang iyong sagot. Hindi naman talaga diba? Ayun nga lang, simpleng pagkondena lamang ang iyong ginagawa na alam mo namang hindi sapat para tutulan talaga ang patuloy na pag-aabandona sa edukasyon. Oo, hindi ka payag sa ganitong kalagayan (kinokondena mo nga diba?) ngunit kung ikaw ay walang ginagawang aksyon, ikaw ay sumusuporta sa mga kapitalista edukador ng hindi mo alam. Ngayong alam mo na, ano nang gagawin mo? PAGKONDENA PA RIN BA ANG GAGAWIN MO?

Sa ganitong mga kalagayan, sa sama-samang pagkilos lamang mapagtatagumpayan ang laban para tutulan at iwasan ang tuluyang pag-aabandona sa sektor ng edukasyon. Kasaysayan ang nagpatunay at patuloy na magpapatunay nito. At bilang mga pangunahing naaapektuhan, marapat lamang na tayo ang manguna para isulong ang ating mga batayang karapatan sa edukasyon. Marapat lamang na sumama tayo sa mga kilos protesta sa loob at labas ng ating mga pamantasan para igiit at isigaw ang ating masidhing panawagan na huwag i-abandona ang edukasyon dahil ito ay pag-aabandona sa ating mga kabataan.

Sa kabilang banda, sa loob ng kongreso, marapat lamang din na tayong kabataan mismo ang manguna para igiit ito sa gobyerno. Kasabay ng patuloy na pagkilos sa lasangan ay ang patuloy na paglaban at pagbibigay boses sa kabataan sa loob ng kongreso. Paano mapapalakas ang laban ng kabataan para sa edukasyon? RE-ELECT KABATAAN PARTYLIST! Ang KABATAAN PARTYLIST lamang ang tunay na kumakatawan sa’ting mga estudyante at sa’ting mga batayang karapatan  sa kongreso. Ang KABATAAN PARTYLIST lamang ang may paninindigan na ang Edukasyon ay karapatan ng bawat kabataan ano man ang kanyang estado sa lipunang ginagalawan at ang Edukasyon ay hindi isang pribilehiyo na iilan lamang ang maaari at may kakayahang makatamasa. Ang panawagan para sa mataas na badyet sa edukasyon at ang pagtutol sa ano mang pagtaas ng matrikula ay ilan lang din sa patuloy na iginigiit ng KABATAAN PARTYLIST.

ANG EDUKASYON AY KARAPATAN NG MAMAMAYAN! Ito ang panawagan ng KABATAAN PARTYLIST! Kaya naman, sa darating na eleksyon, ipagpatuloy natin ang maganda at militanteng simula! RE-ELECT KABATAAN PARTYLIST! Ang iyong boto para sa tunay na partido ng kabataan ay magsisilbi na pisi para mahila pababa ang mga lobong pilit na umaalpas paakyat at karayom na puputok sa mga ito. KABATAAN ang PAG-ASA NG BAYAN. Ang pagboto sa KABATAAN PARTYLIST ay isang pag-angat sa ating pag-asa para sa isang makabuluhang pagbabago na ating inaasam sa ating bulok na lipunan. Muli, RE-ELECT KABATAAN PARTYLIST!

http://kabataanpartylist.com/platform/

Religion is not our solution
Religion is not our last hope
We came here knowing nothing
And so we die likewise.

Refusing to be confused
I don’t wanna know anything about God
Can you see that
I don’t wanna know anything about God?

Why are you forcing me to see
Things that blind me?
I see the heavens but I still cannot explain
Why our God cannot feel the same.

I tried to understand why
I don’t wanna know anything about God.

written by Megumie

Yeah, I have all the permission.

O, HUSTISYA

Paglilingkod sa bayan ang dala
Ngunit hinuli ang mga walang sala
Hustisya sa bayan ay talagang baligtad
O, hustisya, ika’y aming hinahangad

O, hustisya, nasaan ang iyong kamay?
Bakit buhay sa iyo ay iniaalay
Ng sambayanan, ng mga Pilipino
Bakit patuloy na nagbabayad ng dugo?

Ang tanging hangad ay malayang bukas
O, hustisya, ito ba ang iyong wakas?
Hirap sa mga manggagawang pangkalusugan
O, hustisya, nasaan ang iyong katarungan?

Bakit ka nakaanib sa mga berdugo?
O, hustisya ikaw ay nagtatrabaho
Sa iilan, sa ganid, sa mga pasista
Na patuloy na pumapatay sa demokrasya

O, hustisya, ikaw ay walang pakpak
Kaya sa mga buwaya, pumapalakpak
Ang katarungan mo ay wala nang silbi
Dahil sa iilan lamang nagsisilbi

Ang apatnapu’t tatlo, sayo’y walang pag-asa
Dahil ikaw ay hawak ng gobyernong pasista
Sa daang libo, nandoon ang katarungan
Sa daang libo, nandoon ang kalayaan

Sa pag-apoy ng sulo, ako ay iiyak
Dahil sa papalakas ang mga yapak
O, hustisya, katarunga’y aagawin
Apatnapu’t tatlo, aming palalayain

O, hustisya, ang iyong pagkakakulong
Ay isang dahilan, kami ay sumusulong
Sa pagwagayway ng pulang bandila
O, hustisya, katarungan ay malaya

O. hustisya, ikaw din ay maibabalik
Sa mga berdugo, ika’y hindi na hahalik
O, hustisya, lilipad ka sa sambayanan
Silang mga bayani ang iyong katarungan.

-Faye Escapist

FREE THE MORONG 43!

On Thursday, we are enjoining all young Filipinos to blog about the stories of the real heroes of EDSA: our parents, grandparents, ates and kuyas, titos and titas, ninong and ninangs.

We may have been too young then or were not even born yet, but we can ask them to recount their tales of real-life heroism to us. What prompted them to join the uprising? What were their thoughts and feelings? What did they wear, eat, chant? How did it feel to be able to be surrounded by overwhelming unity and patriotism among millions of other heroes marching in the streets on those three historic days.

Since EDSA was mainly about the people’s resistance to martial law, you can ask them their experience during the martial law era, how they fought,  even before the culmination of the people’s mass movement that was the EDSA People Power Uprising. You may also post old photos, artworks and/or anti-martial law memorabilia.

Link your blog entries to this post and grab the button below by copying the link to mark your participation. We will start posting links of entries in our website at exactly 12:00 noon on February 25.

On February 25, let us give proper honor and citation to the millions of Filipinos who made EDSA People Power possible. ###

from: http://kabataanpartylist.com/blog/the-real-heroes-of-edsa1/